Posts

සතුටු සිනා.....

සෑම දිනකම උදෑසන පරිද්දෙන් ඊයේ දිනයේද උදේ කාලය කාර්‍යය බහුල ලෙස ගෙවී ගියේය.
උදෑසන රෝගීන් බලන වටය සෑම දිනකම මට වෙහෙසකරය. සර් ඒමට පෙර සියලුම නව වාර්තා බලමින් රෝගීන්ගේ නවතම තත්වය සොයා බලමින් සර්ගේ රෝගින් බලන වටයට සූදානම් වෙන අතරතුර මිස්ලාගේ, රෝගීන්ගේ හා රෝගීන් බලාගන්නන්ගේ සියලු ප්‍රශ්ණ වලටද මා පිලිතුරු දිය යුතුය.
ඒ අතරින් පතර වෛද්‍ය අවවාද ද දිය යුතුය.

සියලුම රොගීන්ගේ ජීවිත පලමුව මා අත රැදී ඇති බැවින් කොතරම් කායික මානසික වෙහෙස මධ්‍යයේ වුවද මා උපරීම සිහියෙන් වැඩ කටයුතු කල යුතුය. එය සැබවින්ම වෙහෙසකරය.

වාට්ටුව තුල දුවමින් වැඩ කරන අතරතුර මා පිටුපසින් අසුනු ඒ කටහඩ දෙසට නෙත් යොමු කලෙමි.
58 වියැති ඈ සිනාමුසු මුහුණෙන් පැමිණ සිටියේ ලේ වාර්ථාවක්ද රැගෙන එය මට පෙන්වීමටය. මගේ මතකය අතීතයට දිව ගියේය.

ඈ දුටු පලමු දිනයේ ඈ සිටියේ ඇඳක් මත වැතිර එක් පැත්තක් බලා ගත් ගමන්මය.
ඒ අසල ඇගේ වැඩිමල් සොයුරිය අඩමින් සිටි අතර ලෙඩා බැලීමට සියලු උපකරණද රැගෙන මා සැනෙකින් එතනට දිව ගියෙමි.

"අනේ නෝනා කොහොම හරි නංගිව බේරලා දෙන්න" කියමින් සියල්ලට පෙර ඇගේ වැඩිමල් සොයුරිය වැලෙපෙන්නට විය.

"මේ අම්මව මොනා වෙලාද එක්ක ආ…

තීරණය ඔබ සතුයි....

ඇය මට මුණගැසුනේ ඊයේ පෙරේදා දිනයකය.
ඒ දිනය මගේ ජීවිතේ හැමදාටම මතකයේ රැදෙන බවට ඇය වග බලා ගත්තේය. දහසය හැවිරිදි ඇය නව යොවුන් නැඟණියකි. අප මුණ ගැසුණේ රෝහලේ කාන්තා වාට්ටුවකදීය. ඇය පැමිණ සිටියේ පැනඩොල් 24ක් බී සියදිවි නසා ගැනීමට උත්සහ කල නිසාය. අවශ්‍ය ප්‍රතිකරයන්ගෙන් පසු ඇය ඇද මත හිඳ සිටියේ ඔරවා ගත් මුහුණෙන් යුතුවය. සවස රෝගීන් බලන වටයේද ඇය සිටියේ ඔරවා ගත් ගමන්මය. ඇය පරීකෂා කර බලා මා ඇගෙන් තොරතුරු විමසීමි.

නංගී තාම ඉස්කෝලෙ යනවද? කතාවට ආරම්භයක් දෙමින් මා ඇසුවෙමි.
ඔව්. 11 පංතියේ. මේ පාර O/L  ලියනවා. ඇගේ පිළිතුර විය.

ඇයි වස බීවේ??

අම්මා ගැහුවා. ඒ නිසා.

ඇයි අම්මා ගැහුවේ??

කෑවෙ නෑ කියලා.

ඒ කිව්වේ??

මම ඉස්කෝලේ ඇරිලා ආවම අම්ම කන්න කිවා. බත් කන්න බෑ කියලා මං අම්මට කිව්වා

අනේ බලන්නකො නෝනා මෙයා බත් කන්න බෑ කිව්වම දුව කඩේ ගිහින් පානුයි ජෑමුයි ගෙනත් දුන්නා. එක්කත් කන්න බෑ කියලා මේ ළමයා කෑ ගැහුවා. දුවට තරහ ගිහින් පාරවල් දෙක තුනක් ගැහුවෙ. ඒකට මේ ළමයා වස බීලනේ. ඇය බලාගැනීමට පසෙකින් සිටි ඇගේ අත්තම්මා කතාවට හූමිටි තිබ්බේ එලෙසය.

ඒ කතාව ඇසූ මා නිරුත්තර විය....

දරුවන්ට කන්න දෙන්න දෙමාපියන් විදින දුක දන්නේ ඔවුන්…